زمان من

اولین باران امروز بارید

ومن اکنون تنفس نمناک باران را تجربه میکنم

نمی دانم دستان منتظر چه کسی زیر باران بود

ومن از دور به جمله ی خویش می نگرم

نکند ببرد نخ بادبادکم

«عاشقانه‌های یک کلمن!»

دیگر نمی‌گویم؛ پیشتر نرو!
اینجا باتلاق است!
حالا می‌گردم به کشف باتلاقی تواناتر
در اینهمه خردی که حتی باتلاق‌هایش
وظیفه‌شناس و عالی نیستند.

همه‌ چیز در معطلی است
میوه‌ای که گل
پولی که کتاب مقدس
و مسجدی که بنگاه املاک.

ما را چه شده است؟
این یک معمای پیچیده است
همه در آرزوی کسب چیزی هستند
که من با آن جنگیده‌ام
و جالب آنکه باید خدمتکارشان باشم
در حالیکه دست و پا ندارم
گاهی چشم، زبان و به گمان آنها حتی شعور!

من بی‌دست، بی‌پا، زبان، گاهی چشم
و به گمان آنها حتی شعور
در دورافتاده‌ترین اتاق بداخلاق‌ترین بیمارستان
وظیفه حفاظت از مرزهایی را دارم
که تمام روزنامه‌ها و شبکه‌های تلویزیونی
حتی رفقای دیروزم - قربتاً الی‌الله -
با تلاش تحسین‌برانگیز
سرگرم تجاوز به آنند.
جالب آنکه در مراسم آغاز هر تجاوزی
با نخاع قطع شده‌‌ام
باید در صف اول باشم
و همیشه باید باشم
چون تریبون، گلدان و صندلی
باشم تا رسیدن نمایندگان بانک‌ها
سپس وظیفه دارم فوراً به اتاقم برگردم.

من وظیفه دارم قهرمان همیشگی فدراسیون‌های درجه چهار باشم
بی‌دست و پا بدوم، شنا کنم و ...
دفاع از غرور ملی-اسلامی در تمام میادین
چون گذشته که با یازده تیر و ترکش در تنم
نگذاشتم آن‌ها از پل «مارد» بگذرند

حالا یک پیمانکار آن پل را بازسازی کرده است
مرا هم بردند
خوشبختانه دستی ندارم.
اگر نه یابد نوار را من می‌بریدم
نشد.
وزیر این زحمت را کشید
تلویزیون هم نشان داد
سپس همه برگشتند
وزیر به وزارتخانه‌اش
پیمانکاران به ویلاهایشان
و من به تختم.

من نمی‌دانم چه هستم
نه کیفی و نه کمی
بی دست و پا و چشم و گوش و به گمان آن‌ها حتی ...
به قول مرتضی؛ کلمنم!
اما این کلمن یک رأی دارد
که دست بر قضا خیلی مهم است
و همواره تلویزیون از دادنش فیلم می‌گیرد
خیلی جای تقدیر و تشکر دارد
اما هرگز ضمانتی نیست
شاید تغییر کنم
اینجاست که حال من مهم می‌شود.

شاید حالا پیمانکاران، فرشتگان شب‌های شلمچه
پاسداران پل مارد
و ترکش خوردگان خرمشهرند
شاید من
حال یک اختلاس‌پیشه خودفروخته جاسوسم
که خودم خرمشهر را خراب کرده‌ام
و لابد اسناد آن در یک وزارتخانه مهم موجود است
برای همین باید، همین‌طور باید
در دور افتاده‌ترین اتاق بداخلاقترین بیمارستان
زمان بگذرد
من پیرتر شوم
تا معلوم شود چه کاره‌ام.

سرمایه من کلمات است
گردانم مجنون را حفظ کرد
یکصد و شصت کیلومتر مربع با پنجاه و سه حلقه چاه نفت
اما بعید می‌دانم تختم
یکصد و شصت سانتی‌متر مربع مساحت داشته باشد
چند بار از روی آن افتاده‌ام
یکبار هم خودم را انداختم
بنا بود برای افتتاح یک رستوران ببرندم!

من یک نام باشکوهم
اما فرزندانم از نسبتشان با من می‌گریزند
با بهره‌ هوشی یکصد و چهل
آنها متهمند از نخاع شکسته من بالا رفته‌اند
زنم در خانه یک دلال باغبانی می‌کند
و پسرم می‌گوید:
ما سهم زخم از لبخند شاداب شهریم.

فرو بریزید ای منورهای رنگارنگ!
گمانم در این تاریکی گم شده‌ام
و بین خطوط دشمن سرگردان،
آه! پس چرا دیگر اسیرم نمی‌کنند
آه! چه کسی یک قطع نخاعی بی‌مصرف را اسیر می‌کند
و باز آه! چه کسی یک اسیر را اسیر می‌کند
آه و آه که از یاد بردم، من اسیرم
زندانی با اعمال شاقه
آماده برای هر افتتاح، اعلام رای
و رقصیدن به سازها و مناسبت‌های گوناگون
و بی‌اختیار در انتخاب غذا
انتخاب رؤیاها
حتی در انشای اعترافاتم.
و شهید، شهید که چه دور است و بزرگ
با تمام داراییش؛
یک شیشه شکسته
یک قاب آلومینیومی
و سکوت گورستان
خدا را شکر، لااقل او غمی ندارد
و همیشه می‌خندد
و شهید که بسیار دور است از این خطوط ناخوانا
از این زبان بی‌سابقه نامفهوم
و این تصاویر تازه و هولناک،
خدا را شکر! لااقل او غمی ندارد
و همیشه می‌خندد
و بسیار خوشبخت است
زیرا او مرده است.

و من اما هر صبح آماده می‌شوم
برای شکنجه‌ای تازه
در دور افتاده‌ترین اتاق بداخلاق‌ترین بیمارستان
در باغ وحشی به نام کلینیک درد
تا مواد اولیه شکنجه‌ای تازه باشم
برای جانم
تنم
وطنم
تا باز خودم را از تخت یک مترو شصت سانتی‌ام
به خاک بیندازم
اما نمیرم
درد این ستون فقرات کج
و فراق
لهم کند
اما همچنان شهیدی زنده باقی بمانم.

 این شعر رو امشب برنامه ی راز شبکه 4 که گفتگویی با محمد حسین جعفریان داشت پخش کرد .محمدحسین جعفریان (زادهٔ ۱۳۴۶ در مشهد، کوی پنج تن طلاب) شاعر، مستندساز، روزنامه‌نگار و خبرنگار جنگی است که مدتی رایزن فرهنگی ایران در افغانستان بود. بیشتر شهرت جعفریان از گزارش‌هایش در مورد جنگ افغانستان بویژه ساخت مستند معروف «حماسه ناتمام» از زندگی احمدشاه مسعود است. وی در سال ۱۳۷۲ در شمال شرق افغانستان مجروح و از یک پا فلج شد. جعفریان یکی از معدود خبرنگارانی است که با ملا محمد عمر رهبر طالبان دیدار داشته‌است.ایشون در دیدار شاعران با رهبری شعری را خواند (البته به گفته ایشون قبل از ورود به جلسه شعر رو نشون ندادن وگرنه اجازه خوندنش رو نمیدادن )که رهبر فرمودند: بدهید این شعر را خوش‌نویسی کنند و بدهید به بنیاد جانبازان و ایثارگران، آن‌جا آویزان کنند. 

با توام
ای لنگر تسکين!
ای تکان های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طيف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با توام ای دلشوره ی شيرين!
با توام
ای شادی غمگين!
با توام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمی دانم!
هر چه هستی باش!
اما کاش....

اخرین روز های پاییز برگ ریز  زر د نارنجی   قهوای

غمگین بودم تواین فصل  ...چه غمگینانه گذشت با غم و امید و ترس

لبخند های مبهم

  متوجه ی خیلی چیزا نشدم  ...گاه متوجه شدم اما توجه ای نشون ندادم

الان به مداد توی دستم دارم نگاه می کنم که تازه خریدمش مشکیه خیلی خوشکله با قاب چوبی ...تراشیده میشه وتراشیده می شه تا من و ما چیزی بنویسیم ...بکشیم ...جنگل جنگل مداد میشه وکاغذ   درخت بخشندس

کاغذ رو مقدس میدونم...چقدر ازش درست استفاده میکنیم...خیلی چیزا مقدسن...چقدر مقدس نگرشون می داریم.....

خیلی وقته با الکی خندیدن و دل خوش کنک زندگی می کنم چقدر فراموش کارم ..گاه یادم میره از چی رنج می کشیدم

احساس می کنم یه حصار دورم رو گرفته یه حصار که بعضی وقتا به در و دیوارش می کوبم و بعضی وقتا هم تصلیمش می شم گاه از این حصار پا به حصار دیگه ای میذارم و فکر میکنم رها شدم اما دریغ که هنوز در بندم  نگاهم حصار رو میبینه و گاه گاه گریزی می زنه به دور دست بعد تازه می فهمم کجام...

به کدامین سو برای پرواز...

چشم دوخته به اخرین برگ درخت

جوانه ای نو خواهد رست؟؟؟

چشمه بجوش

پای می کوبم برای جوشیدن چشمه

"قواعد زندگی"

انچه می خوانی نوشتهای دلپزیر است .از ان بهرمند گرد! گفتاری کوتاه است از دلایی لاما که بر ان بود در سال 2006 بیان دارد.تنها چیزی که از تو ستانده میشود لحظاتی است برای خواندن واندیشیدن به ان چه خوانده ای پیام را برای خود نگه ندار :سرود باید دستان تو رادر چهار شبانه روز ترک گوید: وتوخوش ایندی بس شگفتی افرین در خواهی یافت.این شگفتی از ان همه خواهد بود . چه انان که از موهوم پرستان هستند وچه انان که بر باورهای دینی استوارند...

1 براین باور باش که عشق و دستاوردهای عظیم : در برگیرندهی مخاترات بزرگ است.

2 انگاه که می بازی از باختت درس بگیر.

3 سه اطل را دنبال کن:محترم نگه داشتن خود

                             محترم نگه داشتن دیگران

                             جوابگو بودن در قبال تمام کنش های خود

4 بیاد داشته باش دست نیافتن به انچه می خواهی: گاهی از اقبال بیدار تو سر چشمه می گیرد.

6 نگذار ستیزهای خرد بر ارتباطی پر قدرت خللی وارد سازد.

7 هر گاه به اشتباه خیش پی بردی بی درنگ گام هایی در جهت اصلاح ان بردار.

8 هر روز را مجالی صرف خلوت کردن کن.

9 اغوشت را به سوی دگرگونی بگشای اما از ارزش های خود دست برندار.

10 به یاد داشته باش خاموشی گاه بهترین پاسخ است.

11 نیکو و ابرو مند زندگی کن:انگاه به وقت سالخوردگی هنگامی که گذشته بیندیشی :از زندگیات دیگر بار لذت خواهی برد.

12 فضای عشق در خانه ی تو شالوده ایست برای زندگی ات.

13 در ناسازگاری ها با افراد مورد علاقهات تنها به وضعیت فعلی بپرداز:گذشته را بزرگ نکن.

14 دانش خود را تسهیم کن که طریقتی برای دست یابی به جاودانگی است.

15 با زمین مهربان باش.

5 قواعد را فرا بگیر تا به چگونگی شکستن ان ها به گونه ای شایسته اگاه باشی.

16 سالی یک بار به جای برو که پیشتر در انجا نبوده ای.

17 به یاد داشته باش بهترین رابطه رابطه ایست که عشقتان به یکدیگر بر نیازتان فزونی یابد.

18 کامیابی خود را به قضاوت بنشین: از ان طریق که بدانی چه واگذار کردهای تا کامیابی را بدست اورده ای.

19 به عشق واشپزی با واگذاردن بی پروا دست یاب.

سلام به دوستان

اولآ : "سال نو مبارک"....88 خوب و پر باری داشته باشید

دومآ :این وبلگ ما خیلی حوصلش رفته می خوام بخش های جدید تری بش اضافه کنم(دوستام که دیگه چپ چپ بش نگا می کنن)

خب بلاخره شایدم یه کارای جالبتری... ببینیم این خلاقیته چقدر می تراوشه!؟

..................................................................................................................

اینم یه بخش کمیک استریپی.. من که کمیک استریپ خیلی دوست دارم.....

چطوره...؟!

و این هم چون گاو داشت ....

حرکت گاوی رو دارین...!!!

البته ببخشید اسم هنرمنش رو نمی دونم!

گفتم :به نظرت این تصویر چی می گه ؟

                                                                          گفت:...

نه نیازی به جستجوی بیرون هست نه از دریا با قایق گذشتن

***قسمتی از شعر پایانی کارتون شهر اشباح

مي شه با يه چشم به هم زدن رفت وامد

مي شه رفت و رفت و رفت.........تا رسيد به ابادي دل

مي شه رفت تو ابادي دل مهمون شد

مي شه مهمون دل تنگي شد

مي شه با صفاي اون دل ابادي رو ديد 

مي شه تو كوچه باغ سبزش رنگ خاكستري رو خط خطي كرد

مي شه تو كوچ باغ ابادي دل يه نفس تازه كني....

وبه دهقانش گفت....دانه ي همت داري؟

دل من پر خون است

دل من ابادي ست

دل من شايدجنگل انبوه يست

هر چه باشد اينجا......... زمان مال من است.

منبع : کتاب "ذن عکاسی"

اي دل من گر چه_ در اين روزگار_

جامه ي رنگين نمي پوشي به كام

باده ي رنگين نمي پوشي ز جام

نقل و سبزه در ميان سفره نيست

جامت_از ان مي كه مي بايد_ تهي ست

اي دريغ از تو اگرچون گل نرقصي با نسيم

اي دريغ ازمن كه مستم نسازد افتاب!

اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار.

گر نكوبي شيشه ي غم را ز سنگ

هفت رنگش مي شود هفتاد رنگ

(فریدون مشیری) 

چرا زندگی من ایستاده

این دکمه ی play کجاست؟؟؟

روزی شیخ را گفتند : یا شیخ فلان مریدت در فلان راه افتاده مست خراب 

فرمود :بحمد الله که براه افتاده از راه نیافناذه.